Aquaplaning: co robić, gdy auto traci przyczepność na wodzie i jak zmniejszyć ryzyko

Aquaplaning potrafi zaskoczyć, bo auto zaczyna „pływać” na mokrej jezdni, gdy warstwa wody oddziela opony od nawierzchni i powstaje klin wodny. Ryzyko rośnie szczególnie na koleinach i podczas przejazdu przez kałuże, a sama reakcja często sprowadza się do właściwego odczytania momentu, w którym przyczepność wraca. Żeby ograniczyć problem, ważne jest też dopasowanie tempa do warunków, bo przy większej prędkości zjawisko może pojawić się łatwiej.

Co to jest aquaplaning (akwaplanacja/hydroplaning) i kiedy dochodzi do utraty przyczepności?

Aquaplaning (akwaplanacja, hydroplaning) to utrata kontaktu opon z nawierzchnią na mokrej drodze. Dochodzi do tego, gdy warstwa wody oddziela oponę od jezdni i przed kołem tworzy się klin wodny, a następnie „poduszka wodna” – auto porusza się po powierzchni wody zamiast po drodze. Mechanicznie jest to moment, w którym ciśnienie hydrodynamiczne wody przesuwanej przez oponę zaczyna przewyższać nacisk osi pojazdu na nawierzchnię.

Proces rozpoczyna się wtedy, gdy opona nie nadąża z odprowadzaniem wody spod czoła. Bieżnik zamiast utrzymywać kontakt z nawierzchnią zaczyna pchać wodę przed siebie, przez co klin wodny wnika między koło a drogę i ogranicza przyczepność. W takiej sytuacji reakcje na sterowanie, hamowanie i przyspieszanie mogą być wyraźnie zaburzone, a utrata przyczepności może pojawić się nagle – np. po wjechaniu w kałużę lub koleinę. Zjawisko może wystąpić zarówno podczas jazdy na wprost, jak i w zakrętach.

Aquaplaning wymaga odpowiedniej grubości warstwy wody – podaje się, że może pojawić się, gdy ma ona co najmniej 2,5 mm. Obecność wody w koleinach może sprzyjać zaleganiu jej na większej wysokości, co zwiększa szansę na powstanie klina wodnego i „poduszki wodnej”. Nawet krótkie pogorszenie warunków może doprowadzić do sytuacji, w której opony tracą kontakt z nawierzchnią.

Rozpoznaj utratę przyczepności: objawy aquaplaningu i różnica względem zwykłego poślizgu

Aquaplaning (akwaplanacja/hydroplaning) zwykle daje się rozpoznać po tym, że auto zaczyna zachowywać się inaczej, a kierowca traci możliwość skutecznego wpływania na tor jazdy. Najczęstsze objawy odczuwalne w trakcie jazdy to:

• Mniejszy opór kierownicy: ruchy kierownicą przestają przekładać się na zmianę toru, a kierownica może zacząć obracać się samoczynnie.
• Głośniejsza praca silnika: mogą pojawiać się wyższe obroty przy jednoczesnym braku wyraźnego przyrostu prędkości.
• Dryf tylnej części nadwozia: auto może zaczynać „pływać” i dryfować z jednej strony na drugą.
• Uczucie szybkiego sunięcia po tafli wody: kierowca może odczuwać, jakby pojazd przemieszczał się po powierzchni wody.
• Reakcja systemów stabilizacji: w samochodach wyposażonych w ESP może zaświecić się kontrolka sygnalizująca jego działanie.

Wymienione objawy mogą mieć związek z ograniczeniem przyczepności opon do nawierzchni w warunkach obecności wody.

Co robić, gdy auto zaczyna aquaplanować: kierownica, gaz i hamowanie

Gdy poczujesz, że auto może tracić przyczepność na skutek wody, staraj się utrzymać kontrolę i wykonywać ruchy możliwie spokojnie oraz przewidywalnie. W praktyce to moment, w którym przyczepność zaczyna wracać, bywa szczególnie wrażliwy na gwałtowne manewry.

• Kierownica: trzymaj kierownicę możliwie prosto i unikaj gwałtownych ruchów. W aquaplaningu poprzecznym często zaleca się delikatnie zmniejszać korektę zamiast ją zwiększać.
• Gaz: w wielu sytuacjach pomocne jest stopniowe zmniejszanie nacisku na pedał gazu i zwalnianie do czasu odzyskania stabilniejszego zachowania auta.
• Hamowanie: jeśli pojawia się ryzyko poślizgu, nie naciskaj na hamulec gwałtownie. Hamowanie warto prowadzić dopiero wtedy, gdy czujesz, że pojazd zaczyna ponownie lepiej „zachowywać się” na jezdni. Jeśli dostępne jest ABS, system może wspierać utrzymanie kontroli podczas hamowania w warunkach ryzyka poślizgu.

Jeśli pojazd zaczyna odzyskiwać przyczepność, unikaj nagłych ruchów kierownicą. Przy stabilniejszym prowadzeniu warto redukować prędkość płynnie i kontrolowanie.

Jak odzyskać i utrzymać kontrolę po ustaniu aquaplaningu

Dość newralgiczny bywa moment, w którym samochód zaczyna odzyskiwać przyczepność. Jeśli w tej chwili koła będą ustawione pod innym kątem niż kierunek ruchu, tor jazdy może się zmienić, co może pogłębić trudności w prowadzeniu. Staraj się utrzymać możliwie prosty, przewidywalny kierunek i unikaj gwałtownych ruchów kierownicą.

Postępowanie może się różnić w zależności od typu napędu, ale wspólny punkt to stabilizacja toru jazdy po powrocie trakcji:

• Napęd na przednie koła (FWD): najczęściej zaleca się delikatne zwalnianie i ewentualną korektę kierunku w stronę przeciwną do poślizgu.
• Napęd na tylne koła (RWD): często wskazuje się, aby w tej sytuacji ostrożnie korygować zachowanie auta w zależności od tego, jak reaguje na nawierzchnię (a nie zwiększać ryzyko gwałtownymi manewrami).
• Napęd na wszystkie koła (4×4/AWD): kieruj się zachowaniem auta w chwili utraty przyczepności i dopiero po wyraźnym powrocie trakcji wracaj do jazdy w zamierzonym kierunku.

Gdy stabilność wraca, kontynuuj płynną redukcję tempa i unikaj kolejnych nagłych korekt. Utrzymanie stabilnego prowadzenia pozwala kontynuować jazdę i ograniczać ryzyko pogorszenia sytuacji.

Jak zmniejszyć ryzyko aquaplaningu: prędkość, opony i warunki na drodze

Ograniczanie aquaplaningu wiąże się z redukcją wpływu warstwy wody i ciśnienia hydrodynamicznego. Podstawą jest dostosowanie prędkości do warunków oraz przygotowanie opon do odprowadzania wody.

• Prędkość: ryzyko aquaplaningu rośnie wraz z prędkością, bo zwiększa się ciśnienie hydrodynamiczne i ilość wody przed oponami, a maleje czas na odprowadzenie jej spod kół. Aquaplaning może pojawić się przy prędkościach rzędu ~70 km/h, dlatego w deszczu i na gorszej nawierzchni warto jechać wolniej.
• Warunki na drodze (woda i nierówności): koleiny, ubytki i niecki sprzyjają zaleganiu wody. Woda może utrzymywać się w koleinach nawet do kilku centymetrów, nawet gdy deszcz już osłabł.
• Bieżnik: głębokość bieżnika ma bezpośredni wpływ na zdolność odprowadzania wody przez rowki. Minimalna dopuszczalna głębokość bieżnika to 1,6 mm. Opony na tym poziomie zużycia są niemal o połowę mniej skuteczne w odprowadzaniu wody niż nowe.
• Rowki opon i „kanały” odpływu: rowki służą jako kanały odprowadzające wodę spod kół i ograniczają powstawanie poduszki wodnej. Gdy bieżnik jest zużyty, rowki mają mniej „pojemności” i skuteczność spada.
• Ciśnienie w oponach: zbyt niskie ciśnienie zwiększa ryzyko aquaplaningu, ponieważ pogarsza warunki pracy opony i odprowadzanie wody oraz obniża zdolność opony do opierania się ciśnieniu hydrostatycznemu. Podawana zależność mówi, że ubytek 30% zalecanego ciśnienia może zwiększać prawdopodobieństwo uniesienia o około 50%.

Jeśli na trasie mogą wystąpić koleiny i kałuże, istotne pozostaje zmniejszenie tempa oraz utrzymywanie opon w stanie, który wspiera odprowadzanie wody (odpowiednia głębokość bieżnika i właściwe ciśnienie).

Czynnik	Jak wpływa na aquaplaning	Co zrobić praktycznie
Prędkość	Wyższa prędkość zwiększa ciśnienie hydrodynamiczne i ilość wody przed oponami	W deszczu jedź wolniej (ryzyko może pojawić się już ok. 70 km/h)
Nawierzchnia (koleiny, ubytki, kałuże)	Sprzyja zaleganiu wody; w koleinach może utrzymywać się do kilku cm	Omijaj miejsca z zalegającą wodą i nierównościami, gdzie to możliwe
Głębokość bieżnika	Opona słabiej odprowadza wodę przy zużyciu; przy 1,6 mm skuteczność ~o połowę mniejsza	Utrzymuj bieżnik w odpowiednim stanie i kontroluj przed wyjazdem
Rowki opon	Rowki odprowadzają wodę; zużycie ogranicza „pojemność” na wodę	Oceń stan bieżnika i rowków (głębsze zużycie pogarsza odprowadzanie)
Ciśnienie	Zbyt niskie pogarsza warunki pracy opony i zwiększa ryzyko uniesienia na poduszce wodnej	Sprawdzaj i koryguj ciśnienie zgodnie z zaleceniami producenta

Woda na jezdni, koleiny i kałuże a powstawanie klina wodnego

Woda na jezdni, szczególnie gdy tworzy koleiny i kałuże, sprzyja powstaniu klina wodnego. Mechanizm jest prosty: opona na mokrej nawierzchni powinna odprowadzać wodę spod czoła bieżnika. Gdy jednak warstwa wody jest na tyle duża, a nawierzchnia nierówna, że opona nie nadąża z jej odpompowywaniem, zaczyna popychać wodę przed sobą i przed kołem formuje się klin wodny.

Klin wodny stopniowo wpycha wodę między koło a drogę, co prowadzi do utraty kontaktu opony z nawierzchnią. W efekcie opona pracuje na „poduszce wodnej”, a samochód jest trudniejszy do kontrolowania, bo kierowca ma ograniczone przełożenie ruchów kierownicą na realny kierunek jazdy.

Ryzyko rośnie przede wszystkim wtedy, gdy woda zalega w koleinach i jest jej dużo na jezdni (np. podczas opadów i przy zalaniach). W koleinach woda może utrzymywać się nawet do kilku centymetrów, również po osłabnięciu deszczu, ponieważ zagłębienia działają jak zbiorniki. Szczególnie narażone są fragmenty jezdni z nieckami, ubytkami i koleinami, bo taka geometria sprzyja gromadzeniu wody.

Aquaplaning może pojawić się zarówno na prostej, jak i w zakrętach — wystarczy, że nawierzchnia jest mokra i warstwa wody osiąga warunki sprzyjające powstaniu klina wodnego. W praktyce może dojść do niego także po wjechaniu w kałużę lub koleinę, gdy utrata przyczepności jest szybka, a trajektoria auta może się nagle zmienić.

Głębokość bieżnika i zdolność odprowadzania wody

Głębokość bieżnika ma bezpośredni wpływ na to, jak skutecznie opona odprowadza wodę spod kół. Gdy bieżnik jest zużyty, rowki mają mniej „pojemności” na wodę, a skuteczność odprowadzania spada — przez to rośnie podatność na pogorszenie przyczepności podczas przejazdu przez warstwę wody.

Za wartość graniczną przyjmuje się 1,6 mm głębokości bieżnika (minimum przewidziane przepisami). Opony z bieżnikiem na poziomie 1,6 mm są niemal o połowę mniej skuteczne w odprowadzaniu wody niż nowe. Dla lepszej wydajności drenażu podaje się też, że korzystnie jest utrzymywać głębokość rzędu 3–4 mm, bo wtedy rowki mają większą zdolność do przepuszczania i odprowadzania płynu.

• Minimalna głębokość bieżnika (1,6 mm): przy tej wartości skuteczność odprowadzania wody spada wyraźnie w porównaniu do nowej opony.
• Głębszy bieżnik (ok. 3–4 mm): rowki mają większą pojemność na wodę, co wspiera odprowadzanie spod koła.
• Rola rowków: rowki działają jak kanały odprowadzające wodę spod kół, ograniczając powstawanie poduszki wodnej i pomagając utrzymać strefę kontaktu opony z nawierzchnią.
• Zużycie bieżnika: zmniejsza objętość kanałów drenażowych, a to sprzyja gromadzeniu wody i zwiększa ryzyko pogorszenia przyczepności.

Ciśnienie w oponach i prędkość jako kluczowe warunki wystąpienia

Ciśnienie w oponach i prędkość jazdy to dwa czynniki, które w największym stopniu warunkują ryzyko wystąpienia aquaplaningu. Gdy ciśnienie jest zbyt niskie, opona pracuje gorzej: spada jej zdolność do efektywnego odprowadzania wody i do opierania się popychanej wodzie. W efekcie rośnie ryzyko pogorszenia przyczepności. W przytoczonej zależności ubytek 30% względem zalecanego ciśnienia może zwiększać ryzyko uniesienia na poduszce wodnej o około 50%. Wspomniane jest też regularne sprawdzanie ciśnienia — co najmniej raz w miesiącu.

Ryzyko aquaplaningu rośnie także wraz z prędkością. Wyższa prędkość wiąże się z większym ciśnieniem hydrodynamicznym oraz większą ilością wody oddziałującą na oponę, a jednocześnie skraca czas, w którym opona może odprowadzić wodę. Dlatego aquaplaning może pojawić się już przy prędkościach rzędu 70 km/h, a przy wyższych wartościach rośnie prawdopodobieństwo utraty przyczepności.

Parametr kierowcy	Wpływ na aquaplaning
Ciśnienie w oponach	Zbyt niskie ciśnienie pogarsza pracę opony, w tym odprowadzanie wody i odporność na popychanie przez wodę; w efekcie rośnie ryzyko uniesienia na poduszce wodnej.
Prędkość jazdy	Wyższa prędkość zwiększa ciśnienie hydrodynamiczne i ilość wody oddziałującą na oponę oraz skraca czas na odprowadzenie wody; aquaplaning może pojawić się już przy ok. 70 km/h.

Jazda w deszczu w praktyce: planowanie, obserwacja drogi i dobór zachowań

Jazda w deszczu ogranicza ryzyko aquaplaningu przede wszystkim wtedy, gdy wcześniej ustalasz tempo i manewry oraz prowadzisz auto w sposób, który ogranicza kontakt opon z głębszą wodą. Nawyki w ruchu dotyczą prędkości, obserwacji drogi, dystansu oraz omijania miejsc, gdzie woda może zalegać.

• Dostosowanie prędkości do warunków: w czasie silnych opadów zmniejsz tempo, bo wydłuża się droga hamowania, a warstwa wody pod kołami zwiększa ryzyko ograniczenia przyczepności.
• Obserwacja drogi „w dal”: patrz dalej, aby wcześniej wykryć duże kałuże (także po bokach jezdni) i odpowiednio zmienić tor jazdy, zanim znajdą się bezpośrednio przed kołami.
• Większy dystans do pojazdu z przodu: zostaw większy zapas czasu na reakcję; w razie nagłego hamowania lub konieczności ominięcia kałuży ograniczasz ryzyko gwałtownych ruchów.
• Omijanie kałuż i kolein: woda zalegająca w kałużach i koleinach sprzyja aquaplaningowi; jeśli to możliwe, wybieraj przejazd omijający miejsca, gdzie woda się gromadzi.
• Zwracanie uwagi na stan opon w kontekście odprowadzania wody: skuteczność odprowadzania wody zależy od bieżnika; zużyte opony pogarszają pracę na mokrej nawierzchni.
• Start opadów jest szczególnie ryzykowny: na początku deszczu nawierzchnia bywa najbardziej śliska, bo woda zmywa zanieczyszczenia (m.in. smary i oleje), a dopiero później ich ilość spada.

Jeśli często jeździsz w trudnych warunkach, szkolenie w formule jazdy defensywnej (defensive driving) może pomagać w wdrażaniu bezpiecznych nawyków i podejmowaniu decyzji w realnych sytuacjach, bez zakładania, że elektronika lub „szczęście” rozwiążą problem.

Systemy wspomagające i reakcja kierowcy: ABS, ESP i kontrola trakcji w realnej sytuacji

ABS, ESP (Electronic Stability Program) i kontrola trakcji wspierają kierowcę wtedy, gdy pojawia się ryzyko poślizgu. Układy pomagają utrzymać kontrolę nad pojazdem w granicy przyczepności, ale nie zastępują właściwej reakcji kierowcy.

ABS ma znaczenie podczas hamowania awaryjnego i wtedy, gdy koła próbują się zablokować. System wykrywa początek blokowania i koryguje ciśnienie w układzie hamulcowym tak, by nie dopuścić do pełnej blokady kół. W praktyce może to dawać odczuwalne pulsowanie pedału, bo ciśnienie jest szybko i wielokrotnie regulowane. Efektem jest to, że łatwiej zachować możliwość sterowania kierunkiem, ponieważ koła nie tracą przyczepności w sposób „ciągły” na skutek zablokowania.

ESP wspiera stabilność toru jazdy: monitoruje parametry jazdy i w razie potrzeby przyhamowuje wybrane koła oraz może korygować moment obrotowy silnika, aby ograniczyć poślizg i przywrócić stabilność. W praktycznym sensie sprowadza się to do utrzymania zamierzonego kierunku jazdy, a system działa jako wsparcie w utrzymaniu toru.

Kontrola trakcji (np. w systemach opisywanych jako ASR) ogranicza ślizganie podczas ruszania i przyspieszania, zmniejszając przekazywaną moc na koła napędowe, gdy wykrywany jest poślizg. Pomaga uniknąć sytuacji, w której koła tracą przyczepność i samochód zaczyna „uciekać” podczas przyspieszania.

Mimo działania elektroniki w realnej sytuacji liczy się sposób, w jaki kierowca prowadzi pojazd. Gwałtowne i nerwowe ruchy zwiększają ryzyko pogłębienia poślizgu, dlatego reakcje powinny być delikatne: zmiana toru jazdy i korekty muszą podążać za tym, co kierowca próbuje osiągnąć, a prędkość warto ograniczać w miarę potrzeby, aby wrócić do poziomu przyczepności, na którym systemy mają realną przestrzeń do działania.

Kiedy wspomagacze pomagają w trakcie hamowania, a kiedy liczy się korekta toru

Gdy dochodzi do aquaplaningu, wsparcie systemów bywa ograniczone w porównaniu z tym, co musi zrobić kierowca — szczególnie w chwili, gdy opony zaczynają ponownie lepiej kontaktować się z nawierzchnią. ABS może wspierać utrzymanie kontroli podczas hamowania, gdy pojawia się ryzyko poślizgu kół, ale nie jest to sygnał do gwałtownych manewrów.

Najbardziej wrażliwy bywa moment odzyskania przyczepności. To wtedy reakcje kierowcy i ustawienie kół mają większe znaczenie dla utrzymania toru jazdy: jeśli koła będą zwrócone pod innym kątem niż kierunek jazdy, auto może gwałtowniej zmienić tor.

• W trakcie hamowania — rola ABS: ABS może wspierać utrzymanie kontroli, bo pomaga ograniczać blokowanie kół podczas hamowania w warunkach ryzyka poślizgu. Równocześnie nie oznacza to, że należy hamować w sposób gwałtowny.
• Najbardziej krytyczny punkt — odzyskanie przyczepności: wtedy łatwo o utratę kontroli, zwłaszcza jeśli koła są ustawione pod innym kątem niż kierunek jazdy.
• Korekta toru zamiast „nerwowej” kierownicy: trzymaj kierownicę możliwie prosto i unikaj gwałtownych ruchów kierownicą. Jeśli sytuacja dotyczy skrętu, ogranicz kąt skrętu (nie „dodawaj” zbędnej korekty).
• Tempo hamowania i moment użycia hamulca: hamowanie warto dopasować do tego, jak zachowuje się pojazd i kiedy czujesz, że zaczynasz odzyskiwać lepszą kontrolę; gwałtowne reakcje mogą pogorszyć niestabilność.

Systemy mogą pomagać w kontroli podczas hamowania, ale utrzymanie toru i odpowiednie ustawienie kół w krytycznym momencie odzyskania przyczepności zależą także od korekty zachowania kierowcy.

Co w praktyce zmienia brak kontroli prędkości (np. jazda bez tempomatu) i dlaczego łatwiej utrzymać dystans

Brak kontroli nad prędkością przy aktywnym tempomacie może utrudnić dopasowanie jazdy do bieżących warunków na mokrej nawierzchni. W deszczu zwiększa się ryzyko aquaplaningu, a wtedy tempo, w jakim kierowca reaguje na pojawienie się kałuż i pogorszenie przyczepności, ma większe znaczenie. Dlatego w praktyce warto sprawdzić, czy w danej sytuacji wyłączenie tempomatu nie ułatwia płynniejszej kontroli prędkości.

„Ręczne” sterowanie prędkością może ułatwiać utrzymanie dystansu. W deszczu więcej czasu na reakcję zmniejsza potrzebę nagłych korekt, które w momencie utraty lub ograniczenia przyczepności łatwiej pogarszają sytuację.

• Wyłączenie tempomatu, gdy jest aktywny: tempomat nie zawsze uwzględnia zmiany warunków na drodze i może podtrzymywać prędkość mimo pojawienia się kałuży.
• Dostosowanie prędkości do kałuż i kolein: wcześniej dostrzeżone większe kałuże po bokach jezdni i omijanie miejsc, gdzie woda zalega (w tym kolein), ograniczają kontakt opon z głębszą wodą.
• Więcej czasu dzięki większemu dystansowi: większy zapas czasu może pomóc przejechać przez mokre odcinki bez konieczności nagłego hamowania lub nerwowego korygowania tempa.
• Łatwiejsze, płynniejsze reagowanie na chwilowe pogorszenie przyczepności: gdy sytuacja się zmienia, kierowca może szybciej zwolnić i wrócić do kontroli, zamiast „czekać” na zachowanie narzucone przez system.

Najczęstsze błędy pogarszające sytuację podczas aquaplaningu

Podczas aquaplaningu pogarsza sytuację nie tylko sama woda na jezdni, lecz także to, jak reaguje kierowca. Największe ryzyko wiąże się z momentem odzyskania przyczepności, dlatego w takich chwilach istotne są spokojniejsze działania i unikanie gwałtownych manewrów.

• Gwałtowne hamowanie: naciskanie hamulca w trakcie aquaplaningu może pogorszyć sytuację i zwiększyć utratę przyczepności. W wielu przypadkach bezpieczniej jest stopniowo zmniejszać prędkość (np. poprzez zdjęcie nogi z gazu) i podejmować hamowanie ostrożnie dopiero wtedy, gdy pojawia się wyraźniejsza kontrola nad pojazdem.
• Gwałtowne ruchy kierownicą: nagłe skręty mogą doprowadzić do utraty kontroli, zwłaszcza gdy przyczepność wraca. Kierownica powinna pozostać możliwie prosto, bez nerwowych korekt.
• Reagowanie paniką: stres zwykle przekłada się na nerwowe ruchy kierownicą i gwałtowne działania, które mogą pogłębiać poślizg. Spokój jest podstawą bezpieczniejszej reakcji.
• Nieprawidłowy ruch kierownicą w chwili odzyskiwania przyczepności: to właśnie wtedy najłatwiej o gwałtowną zmianę toru jazdy. Jeśli koła są zwrócone pod innym kątem niż kierunek ruchu w momencie odzyskania przyczepności, auto może mocniej „ściągnąć” lub zmienić kierunek.
• Brak dostosowania prędkości do warunków: ryzyko aquaplaningu rośnie wraz z prędkością. W praktyce warto ograniczać tempo i dopasować jazdę do tego, co dzieje się na drodze.

Jeśli masz wątpliwości co do stanu opon, ciśnienia lub tego, jak Twoje auto reaguje w mokrych warunkach, warto omówić temat z mechanikiem.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy aquaplaning może wystąpić również na autostradzie przy bardzo dużych prędkościach?

Tak, aquaplaning może wystąpić na autostradzie przy bardzo dużych prędkościach. Ryzyko aquaplaningu rośnie wraz z prędkością, ponieważ skraca się czas potrzebny na odprowadzenie wody spod opony. Aquaplaning może pojawić się już przy prędkościach rzędu około 70 km/h, a ryzyko wzrasta, gdy na drodze znajduje się warstwa wody o wysokości co najmniej 2,5 mm. W szczególnie trudnych warunkach, takich jak koleiny czy kałuże, ryzyko jest jeszcze większe, co może prowadzić do utraty kontaktu opon z nawierzchnią.

Co zrobić, jeśli aquaplaning nastąpi na zakręcie lub na śliskim łuku drogi?

W przypadku aquaplaningu na zakręcie, szczególnie niebezpieczny jest wariant poprzeczny, gdy koła są skręcone, a auto może „uciekać” na prostą. Zachowaj spokój i ogranicz gwałtowne ruchy kierownicą. Dla samochodów z napędem na przednie koła, zacznij zwalniać i skręć w kierunku przeciwnym do poślizgu. W przypadku napędu na tylne koła, przyspiesz i skręć w przeciwną stronę. Dla aut z napędem na cztery koła kieruj się w stronę poślizgu, a po odzyskaniu przyczepności skręć w przeciwnym kierunku. Kluczowe jest odzyskanie przyczepności przed wykonaniem dalszych korekt, aby uniknąć utraty kontroli.